Cohesion

Cohesion (by Ko Ko Aung)

စည်းလုံးခြင်း 

for a community that keeps saying it wants to come together

စည်းလုံးချင်တယ်လို့ အဖန်ဖန် ပြောနေတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုအတွက်

Everyone agrees we need to come together.

စည်းလုံးဖို့လိုတယ်ဆိုတာ အားလုံး သဘောတူတယ်။

No one agrees on the order of the names.

ဒါပေမယ့် ဘယ်သူ့နာမည်က ရှေ့ဆုံးမှာ ရှိရမလဲဆိုတော့ ဘယ်သူမှ သဘောမတူဘူး။

Look around the room. Count the chairs. Notice who carried them in. Notice who is sitting in the front row asking why their organisation was not mentioned first.

အခန်းထဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကုလားထိုင်တွေကို ရေတွက်ကြည့်ပါ။ အဲဒီကုလားထိုင်တွေ ဘယ်သူ သယ်လာသလဲ။ ပြီးတော့ ရှေ့တန်းမှာ ထိုင်ပြီး "ငါ့အဖွဲ့နာမည် ဘာလို့ အရင်မဖော်ပြတာလဲ" လို့ မေးနေတဲ့သူကိုလည်း တွေ့ရမယ်။

We have built a habit of counting credit more carefully than we count the dead.

ကျဆုံးသွားသူတွေကို ရေတွက်တာထက် ဂုဏ်ပုဒ်တွေကို ပိုသေချာ ရေတွက်တဲ့ အကျင့်ကို ကျွန်တော်တို့ မွေးထားမိကြပြီ။

We send messages that begin with “with respect” and end with grievance and arrive the day before or the day after, never the week before when the work began.

ကျွန်တော်တို့ စာတွေက "လေးစားစွာဖြင့်" နဲ့ စတယ်။ နာကြည်းမှုနဲ့ ဆုံးတယ်။ အလုပ်စတဲ့ တစ်ပတ်ကြိုတော့ ဘယ်တော့မှ မရောက်ဘူး။ တရက်ကြိုပြီး ဒါမှမဟုတ် ပွဲပြီးမှ ရောက်လာတတ်တယ်။

We give advice like weather. We tell each other to slow down, be inclusive, take care, from the comfort of chairs we did not help carry in.

ကျွန်တော်တို့ အကြံဉာဏ်တွေကို မိုးလေဝသ ပြောသလို ပေါ့ပေါ့ ပေးတယ်။ ကိုယ်တိုင် မသယ်ခဲ့ရတဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ရင်း "ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ၊ အားလုံးပါအောင်လုပ်ပါ၊ ဂရုစိုက်ပါ" လို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဆိုကြတယ်။

We say we should do more and then we wait for someone else to say alright, I will.

"ပိုလုပ်သင့်တယ်" လို့ ပြောပြီး၊ တခြားတစ်ယောက်က "ကောင်းပြီ၊ ငါလုပ်မယ်" လို့ ပြောမှာကို စောင့်နေကြတယ်။

We say the word community like it is one thing.

"အသိုင်းအဝိုင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အရာတစ်ခုတည်းလို ပြောကြတယ်။

It is not one thing.

အဲဒါ အရာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။

It is the people who drove forty minutes to set up and left before anyone could thank them, and it is the people who shared the post and called it our work.

အဲဒါ နာရီဝက် ကားမောင်းလာပြီး နေရာချ၊ ဘယ်သူမှ ကျေးဇူးမတင်လိုက်ရခင် တိတ်တိတ်ကလေး ပြန်သွားတဲ့သူတွေရှိပါတယ်၊ သူတို့လုပ်ထားတာကို ပို့စ်တစ်ခု ရှဲလိုက်ပြီး "ငါတို့လုပ်တာ" လို့ မျက်နှာဝင်ယူသွားသူတွေလည်း ရှိတယ်။

It is the group chat where someone will write the village is gone and someone else, three messages later, will ask a question about a poster.

အဲဒါ အဖွဲ့တွေထဲ တစ်ယောက်က "ရွာတစ်ရွာလုံး ပျောက်သွားပြီ" လို့ ရေးပြီး၊ သုံးကြောင်းအကြာမှာ နောက်တစ်ယောက်က ပိုစတာအကြောင်း လှမ်းမေးနေတာ အဲဒီ စကားဝိုင်းပဲ။

We are not bad. We are scattered, and tired, and holding so tightly to the little we have left that sometimes we cannot tell the difference between being overlooked and being erased.

ကျွန်တော်တို့ စိတ်ထားဆိုးတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပြန့်ကျဲနေတယ်။ မောနေပြီ။ ကျန်နေသေးတဲ့ အနည်းငယ်ကိုပဲ တအား ဆုပ်ကိုင်ထားမိလို့၊ လျစ်လျူရှုခံရတာနဲ့ ဖျောက်ဖျက်ခံရတာ ဘာကွာလဲဆိုတာတောင် တခါတခါ မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။

This is the wound talking. We all carry it.

ဒါ ဒဏ်ရာက ပြောနေတာ။ အဲဒီဒဏ်ရာကို အားလုံး သယ်နေကြတာ။ 

But the wound is not a strategy. And grievance is not a contribution.

ဒါပေမယ့် ဒဏ်ရာက နည်းဗျူဟာ မဟုတ်ဘူး။ နာကြည်းမှုကလည်း အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။

If we want a movement we have to stop auditing it and start building it.

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု လိုချင်ရင်၊ အဲဒါကို စစ်ဆေးဝေဖန်နေတာ ရပ်ပြီး တည်ဆောက်ဖို့ စရမယ်။

If we want to be a people we have to do the unglamorous work of being one, which is not the part where the choir sings and the room weeps, but the part where someone stays back to fold the chairs and nobody posts about it.

လူမျိုးတစ်မျိုး ဖြစ်ချင်ရင်၊ လူမျိုးတစ်မျိုးဖြစ်ခြင်းရဲ့ ဂုဏ်ပြိုင်စရာ မရှိတဲ့ ရိုးရိုးအလုပ်ကို လုပ်ရမယ်။ အဲဒါ သံစုံအဖွဲ့က သီချင်းဆိုပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး မျက်ရည်ကျတဲ့ အပိုင်း မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်က နောက်မှာ ချန်ရစ်ပြီး ကုလားထိုင်တွေ တိတ်တိတ် ခေါက်သိမ်းနေတဲ့၊ ဘယ်သူမှ ပို့စ်မတင်တဲ့ အပိုင်းပဲ။

The regime is not our hardest problem. The Department is not our hardest problem. The politicians who cannot find us on a map are not our hardest problem.

အာဏာရှင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခက်ဆုံး ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ ဌာနကြီးကလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို မြေပုံပေါ်မှာ ရှာတောင် မတွေ့တဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေကလည်း မဟုတ်ဘူး။

We are.

ပြဿနာက ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ။

And we can be something else.

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ တခြားတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ 

We have done it before, in smaller rooms, on harder nights, when there was nothing to win and we showed up anyway.

အရင်ကလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခန်း ငယ်လေးတွေထဲမှာ၊ ပိုကြမ်းတဲ့ ညတွေမှာ၊ နိုင်စရာ ဘာမှမရှိတဲ့အချိန်မှာတောင် ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

That is the country we are trying to remember.

ကျွန်တော်တို့ ပြန်အမှတ်ရချင်နေတဲ့ တိုင်းပြည်အစစ်က အဲဒီစိတ်ဓာတ်မျိုးပဲ။

We do not get there by being right with each other.

အဲဒီကို တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အနိုင်ယူပြီး မရောက်နိုင်ဘူး။ 

We get there by being there for each other.

တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက် ရှိနေပေးမှ ရောက်မယ်။

So bring the chairs. Bring the food. Bring the quiet, unposted, uncredited hours.

ဒါကြောင့် ကုလားထိုင်တွေ ယူလာပါ။ အစားအစာ ယူလာပါ။ တိတ်ဆိတ်တဲ့၊ ပို့စ်မတင်တဲ့၊ ဘယ်သူမှ အသိအမှတ်မပြုတဲ့ နာရီတွေ ယူလာပါ။ 

Bring whatever you have that does not need your name on it.

ကိုယ့်နာမည် ပါစရာ မလိုတဲ့ ရှိသမျှ ယူလာပါ။

That is the work.

အဲဒါပဲ အလုပ်ဆိုတာ။

That has always been the work.

အစကတည်းကလည်း အဲဒါပဲ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာ။

pic: Ko Ko Aung

artist Chiharu Shiota